Litratong Pinoy #16: Luntian

Paminsan minsan ay huminto ka naman, Kaibigan.

Nang iyong masilayan ang gandang mayroon,

Sa mundong ating ginagalawan,

Masdan mo ang gintong nakalutang sa luntian,

Damhin mo ang init ng araw sa dapithapon,

Lumakad sa ulan at ikaw ay magtampisaw,

Tumingin sa itaas at panoorin ang galaw ng mga ulap,

At sa paglubog ng araw, ikaw ay ngumiti sa langit,

Ipikit ang mga mata at magpasalamat kay Bathala,

Pagkat tayo ay tunay na pinagpala.